Chika Unigwe in Kenia - een verslag
Jomo Kenyatta Airport was koud. Dat had ik helemaal niet verwacht: een koud Nairobi. Ik was er niet op voorbereid. Ik had me aangekleed voor de zomer. Ik wierp een blik op de bordjes met een naam op zoek naar die van mij. Gelukkig was de chauffeur al daar. Ik liep naar hem toe.
"Ben jij Chika of Petina?", vroeg hij. "Ik ben Chika", zei ik. We moesten op Petina Gappa, een schrijfster uit Zimbabwe, wachten. We hadden blijkbaar de zelfde vlucht vanuit Londen genomen maar we hadden elkaar niet herkend. Petina had meer bagage dan ik. Ze woont in Zwitserland maar was op weg naar Zimbabwe op familiebezoek, vandaar al die bagage. Haar debuut (een boek met kortverhalen) werd in maart uitgegeven. Ze kwam ook voor het allereerste Storymoja Hay festival.
We werden meegenomen naar de woning van Monica Arac de Nyeko, een Oegandese schrijfster die in 2007 de Caine Prize won voor haar kortverhaal, Jambula Tree. Monica is ook de meter van een van mijn kinderen. In 2004 stonden we samen op de shortlist voor de Caineprijs(die uiteindelijk werd gewonnen door de Zimbabwaanse schrijver Brian Chikwava). We hadden maar enkele uren om te rusten voor we moesten vertrekken naar de openingsreceptie van het festival.
Het was niet te geloven: ik zat aan een tafel met onder meer Lee Siegel , een Amerikaanse auteur die enkele jaren geleden met zijn roman op de shortlist van de Pulitzerprijs stond, en aan een andere tafel achter ons zat Vikram Seth. Jawel, dé Vikram Seth die volgens de geruchten 3 miljoen Britse Pond (of US Dollar??) kreeg voor het boek dat hij nu aan het schrijven is. Ik heb zijn andere boeken gelezen en Seth is gewoon een meester. Ik mocht op de receptie een fragmentje van mijn roman voorlezen en boeken signeren.
Geweldig! Ik heb de hand van Vikram geschud. "I can't believe I am shaking your hand, Vikram! May I hug you, please?" Ik mocht hem ook omhelsen. Wie had dat ooit kunnen denken? Op één avond met Lee Siegel aan tafel zitten en Vikram Seth omhelsen! Het festival kon niet meer stuk.
De volgende dagen was er veel, teveel, te beleven: interviews, workshops en lezingen. Ik probeerde om zoveel mogelijk andere evenementen bij te wonen, zoals een poëzieworkshop van de Multi-getalenteerde zoon van the grote Ngugi wa Thiongo, Mukoma.
Met Lee en enkele andere schrijvers zijn we op een avond gaan dansen. All work and no play....
De laatste avond waren we allemaal uitgenodigd op een diner bij een van de organisatoren van Storymoja: Muthoni Garland. Het leek wel een droom: ik zat tussen een organisator van Hay Londen (en heb trouwens een uitnodiging gekregen voor het Britse Hay volgend jaar, joepie!!) en een top-oorlogsjournalist van de BBC, en tegenover Hanif Kureishi. Kureishi's ‘Buddha of Suburbia' is een absolute aanrader trouwens.
Lekker eten, gezonde dialogen, goede wijn: een perfecte afsluiting van een mooi festival . Hartelijk dank aan het VFL dat ik dit allemaal mocht meemaken.
(Ontvangen via email op 14 augustus 2009 )
